mitów brak

Jak długo jeszcze ciążyć nad nami będzie widmo rajskiego Polesia? Jeszcze 10, 15 lat póki nie odejdą osoby pamiętające i jednocześnie idealizujące swój Orbis Interior? A literatura, filmy i zdjęcia, które starają się przekazać to wszystko. Rzecz nawet nie w tym że to ich miejsce wewnętrzne, że w dziesiejszych czasach jeszcze chętniej wchodzi się w tamtą przestrzeń by uciec od rzeczywistości. Niech trwa jak najdłużej.

Ja po prostu patrzę na to z zazdrością. Kiedy my wypracujemy własny mit, niekoniecznie „utracony”. Czy my wogóle taki mit jesteśmy w stanie w sobie obudzić.

Owszem, zdarzają się głosy opisujące kolorowy świat lat 70/80. Tak, kolorowych bo i dla naszego pokolenia okres „Teleranka”, „Szaleństw Majki Skowron” czy programy Adama Słodowego to czas kolorowy. Gumy balonowe, pepsi i sofixy. Dla mnie zawsze, co potwierdzenie znajduję w większości filmów z tamtego okresu, było słonecznie, widziałem błękitne niebo. Tak jak pisze Świetlicki „nigdy nie będzie” i tu mogę sobie wstawić – takich pająków krzyżaków na plecach koleżanki, takich pogoni w wykopach wodociągowych, wiosek indiańskich itd. Tak samo jak wspomnienia dotyczące Kresów pozbawione są bardzo często przestrzeni biedy, nietolerancji i braku szczerości, tak samo nasz przeszłość jawić się potrafi w kolorach. Ale czy to jest taki sam mit?
Nie, to jest jedynie wspomnienie, ale nie tęsknota, gdzie jest nasz mit?

Czy warto o tym teraz rozmyślać?

Advertisements

2 comments

  1. K. · Maj 30, 2007

    dobry wpis;) bravo.

  2. d. · Czerwiec 1, 2007

    no, rzeczywiście, fajnie napisane

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s