Czytam dużo, ale nie wiem, na ile to czytanie – a jak wpadnę w manię, to czytam książkę dziennie – jest jeszcze jakimś wydarzeniem intelektualnym czy przeżyciem duchowym, a na ile jakimś rodzajem konsumpcji-, po której i tak niczego się nie pamięta i nic w nas nie zostaje.
Masłowska (Przekrój 5.01.2011)

Tyle Masłowska, mniej na liczniku to i może bliżej rzeczywistości. Ale za chwilę padają słowa Pilcha:

Raczej moje czytanie klapnęło, uwaga stępiała, dawne dokładne i nieraz bardzo żarłoczne obcowanie z tekstami – nie tylko z tekstami ogłaszanymi w „Twórczości”, w ogóle z wszelkimi tekstami – przeistoczyło się w zasadzie nie wiem w co – w pobieżność? W niecierpliwość? W powątpiewanie, czy jeszcze trafi się w życiu na coś ekscytującego? W starczy – słowem – sceptycyzm? We wszystko to naraz plus parę jeszcze kto wie jakich składników? Jeśli sił nie zabraknie – będziemy dociekać wyczerpującej odpowiedzi.
Pilch (Przekrój 6.01.2011)

I co? Ostatnie notowanie – 62% Polaków nie przeczytało w 2010 żadnej książki – no skoro nie wydaje się już Książki Telefonicznej… A najzabawniejsze jest opublikowanie obu teksów w jednym numerze.

Najważniejsze są prace, których zaprezentowano ponad setkę.  Autorskie projekty książek. Kroje, znaki i plamy. Formaty, kolorystyka, gramatury. Ilustracje.
Czyli to co tygryski…

Adres: Buszmeni

Piszesz o złej i dobrej typografii wokół nas. Tak jest. Zawsze było podobnie i najpewniej długo będzie. Będzie zły typograf i dobry. Będzie zły i dobry murarz, zły le­karz i konował. Ale ja sobie zrobiłem z jakości typografii własną, prywatną maszynerię selekcyjną. Mianowicie nauczyłem się nie czytać niechlujnych tekstów i od­rzucać je, jak odrzuca się podgniłe truskawki. Nadawca tekstowego komunikatu, dla którego wszystko jedno, że cudzysłów w polskim tekście jest angielski, albo nie rozróżnia myślnika i łącznika, czy też pisze słowa pospolite wielką literą a imiona własne małą, jest przeze mnie na wstępie „zwolniony”. On nie pisze do mnie, ale do jakiegoś bezrozumnego plebsu. Do ludzkiej tłuszczy, która podobnie jak on za­pomniała już, czego uczono w podstawówce. Odbieram to jako wciskanie kitu lub częstowanie tekstem nie przygotowanym, a więc — najprawdopodobniej niewiary­godnym.

Temat jakże odległy od powodu mej rozlanej ostatnio żółci. Jednak znakomicie oddaje sens. Ten wieloraki, niekoniecznie skoncentrowany . Z jednej strony zalewa mnie żółć, z drugiej mam wrażenie że piszę/myślę „masło maślane”. No przecież na ile można wykluczać się z kolejnych przestrzeni? Jak długo można krępować siebie i najważniejsze – jak długo trzeba sterować „własną maszynerią”? Powyższy cytat pochodzi z rozmowy Rafała Świątka z Andrzejem Tomaszewskim, którą szerze polecam – jest w niej sporo prawd oczywistych, odrobina przekory i bufonady, a przede wszystkim świat, którego mi na co dzień brakuje –  coraz bardziej niestety.

Żal się zwiększa, kumuluje i przeciska co jakiś czas przez pory. Wywołuje pewne odruchy wchodzące w codzienny repertuar. Część zmysłów się wyostrza, część przytępieniu podlega, choć konstrukcji mam wrażenie nie wzmacniam.

Widząc grzbiet „Tego wszystkiego” w bibliotece wiedziałem co tym razem przyniosę do domu. Początkowo nieufnie, strona rozpadała się, nie umiałem utrzymać jej w ryzach. Zwątpienie, jakby to nie TEN Anderman. Nie potrafiłem wartko płynąć z linii na linię, nawet ze zdania na zdanie. Niechęć.

Drugie podejście już bez obciążenia. Zobaczę czy uda mi się przebrnąć przez pierwszych pięćdziesiąt stron. Przebrnąłem. Wsiąkam w kolejne strony, czytam i czytam. Prędkości nabrałem i w kilka dni skończyłem.

Skończyłem to odpowiednie określenie. Rozpęd wywołany ciekawością historii kpiącej z samej siebie. Zmęczenie, bo męczące jest powtarzanie raz zdefiniowanego twierdzenia i obracania go w ustach aż do papki. Wszystko zostało obrócone raczej bez potrzeby. Dziś można na to powiedzieć oczywista oczywistość, a jeśli pisarz czuje potrzebę by To wszystko wytłumaczyć, to zaczyna brnąć w oczywistość. Może jak bohater własnej powieści Anderman czyni To wszystko zbyt późno?

No i ten żuczek jakby nie w tę stronę.

Janusz Anderman „To wszystko”. WAB

Obraz zapowiadany już jakiś czas temu, skrawki informacji dostępne były na blogach, trailer dostępny na YouTube (autorski blog informuje o 200.000 odtworzeń). Czyli mamy typową zapowiedź XXI wieku.

Od pewnegoczasu możemy sami się przekonać jaki efekt osiągnęła kolaboracja Spike Jonze z firmą Absolut.

Ciekawy jest już sam efekt „uruchomienia” filmu.  Do wyboru oczywiście trailer, blog czy informacje. Wymagany Flash. Pozostaje oddać się na 30 min w ręce reżysera i obejrzeć historię miłosną dwóch robotów mieszkających w LA. Ciepłe zdjęcia, dobra muzyka i efety które „rozmachem” przywodzą pierwszą połowę „9 District”, czyli nienachalne, wręcz naturalne. Druga strona medalu przemysłu tworzącego „Avatar”.

Na naszych oczach, i nie bez naszego (mediów, które zdrętwiały z wrażenia) udziału, rodzi się legenda Lecha Kaczyńskiego i Jego Małżonki.

Filary tej legendy to Katyń, katastrofa lotnicza (Sikorski), kto wie, czy nie z rosyjskiej ręki, i Wawel (Piłsudski). I na dodatek media, które nie potrafią zdobyć się na analizę tego, co się dzieje, kto i dlaczego gromadzi się na Krakowskim Przedmieściu.

Tragicznie zmarły prezydent staje się wedle tej legendy bohaterem narodowym, strażnikiem i bohaterem pamięci narodowej; zginął na posterunku, wraz z powszechnie lubianą Małżonką, w otoczeniu generalicji, polityków, członków rodzin katyńskich, jadąc złożyć hołd w miejscu dla narodu polskiego świętym, dwa kroki od mogił pomordowanych rodaków, przy których znalazł śmierć. Nawet premier Tusk powiedział, że Katyń jest mitem założycielskim wolnej Polski.

Katyń plus tragedia smoleńska to główne filary rodzącego się mitu. Wawel to kolejny filar. Kardynał Dziwisz komunikując swoją niewiarygodną decyzję, wzywał do jedności, ale wykonał krok, który jedności nie sprzyja, ponieważ prezydentura Lecha Kaczyńskiego budziła wiele kontrowersji i sporów. Decyzja kardynała nasuwa pytanie – a co z innymi prezydentami? Co będzie (po najdłuższym życiu) z Lechem Wałęsą – ojcem wolnej Polski, a także z Aleksandrem Kwaśniewskim, którego prezydentura cieszyła się największym uznaniem.

Co z Jaruzelskim? Polskę powinno być stać na panteon, a w każdym razie na to, by zmarli prezydenci byli traktowani z jednakową atencją. Nie jest przypadkiem, że byli prezydenci Rzeczypospolitej są pochowani w Katedrze w Warszawie (z wyjątkiem marszałka Piłsudskiego, który nie był co prawda prezydentem, tylko Naczelnikiem Państwa, ale na Wawelu jest pochowany jako twórca Legionów, zwycięski wódz w wojnie 1920 r., ojciec niepodległości).

Teraz, na skutek decyzji kardynała Dziwisza, każde dziecko polskie zwiedzając Wawel i grób Marszałka, będzie także odwiedzać grób Marii i Lecha Kaczyńskich. Na krótką metę ta arogancka decyzja zaszkodzi Pamięci Prezydenta Kaczyńskiego, będą wysuwane najgorsze zarzuty, zaszkodzi także szansom kandydata PiS w wyborach prezydenckich na zasadzie „co za dużo, to niezdrowo”. Ale Wawel nie jest na krótką metę, Wawel jest na zawsze.

Daniel Passent

December 1940. „Itinerant preacher from South Carolina saving souls of construction workers at Camp Livingston job near Alexandria, Louisiana.

Sytuacja  obecna to jedno, a powyższe zdjęcie to dwa -przypomina mi to że jest kilka zdań wartych ponownego przeczytania w tekście Nicka Cave.

To doprawdy kłopotliwa sytuacja, gdy w wieku trzydziestu paru lat przytrafia się coś, co powinno mieć miejsce kilkanaście lat wcześniej. Totalne wtopienie się.  I to w chwili gdy nie powinno się wydarzyć.

To jak z goleniem. Odcinasz kilka milimetrów części wspólnej. Tego co już zastygło. Jeszcze twoje, a już martwe. Już nie twoje.

[kilka słów o/z Hertą Müller]

PAWEŁ BOGDAŁA: Nie mam ani poczucia światła, ani poczucia ciemności. Nie wiem, co to w ogóle oznacza. Dla mnie światło czy jakaś jasność to, powiedzmy, ciepło słońca albo ciepło żarówki. Tak samo jak nie rozumiem barw, nie rozumiem też poczucia światła.

MACIEK: A gdybyś miał jakoś nazwać to, co masz przed oczami? Czy takie pytanie w ogóle ma sens?

PAWEŁ: Nie mam w ogóle oczu, więc nie mam czegoś, co jest przed oczami. Nie jest ani ciemno, ani jasno. Skoro nie ma oczu, to taki zmysł dla mnie nie istnieje. Widzenie jest jakby czystą abstrakcją.

MACIEK: Jeśli zamknę oczy po to, żeby sobie wyobrazić, jak to jest nic nie widzieć…

PAWEŁ: Jeżeli chodzi o moje odczuwanie, to na pewno nic ci to nie da.

Jak wygląda miasto, gdy nie można go zobaczyć? O czym śnią niewidomi, jaki jest ich stosunek do sztuk wizualnych i co się „widzi” gdy się nic nie widzi? Może w jakiś sposób, nie wiem nawet jak. Ale powstała książka: link

A co z poprzednimi słowami. Nie. Nie moje, jego, Bukowskiego? Na skróty poszedłem. Nie dość że nie sam, to jeszcze nim. Owszem, łatwizna. Od jakiegoś czasu (o znów) nie jest w stanie zalec więcej w głowie niż odnośnik. Śniki. Wielokrotność wszystkiego.

[ciąg dalszy jednak może nastąpić]