Pamięć.

Toteż tak długo powinniśmy żyć, na ile pamięć nam pozwala. Nie dłużej. Człowiek za długo żyje, powiem panu, jakkolwiek wszyscy uważają, że za krótko. Tak pan sądzi? to co w takim razie mają powiedzieć te moje psy czy inne stworzenia? Za długo. Jak pomyślę, że one mogą przede mną umrzeć, to choćby o tyle za długo. Człowiek pamięć ma na krótsze życie. Niczyja pamięć nie jest w stanie aż tak długiego ogarnąć. Całe szczęście, mówi pan? Dlaczego? Że człowiek  by nie zniósł aż takiej pamięci, mówi pan? Że świat by się rozpadł od takiej pamięci? Możliwe. Chociaż czego pamięć nie ogarnie, to i tak czyha na nas. 

Wiesław Myśliwski „Traktat o łuskaniu fasoli” str. 379-379

W zasadzie co kilkadziesiąt zdań powinienem się zatrzymywać z ołówkiem. Jaki tego sens.